రవికుమార్ అనుభవాల్లో 50 శాతం...
- దర్శకుడు సుకుమార్
నేను సినిమా రంగంలోకి రాక ముందు సంగతిది. అప్పట్లో కాకినాడ ఆదిత్య ఇంజనీరింగ్ కళాశాలలో లెక్చరర్గా పనిచేసేవాడిని. విద్యార్థులను దగ్గరగా గమనించే అవకాశం అప్పుడే వచ్చింది. అక్కడ నాకు రవికుమార్ అనే ఆయన మిత్రుడయ్యాడు. స్టూడెంట్గా అతను చదువుకున్న రోజుల్లోని అనుభవాలు చెబుతుంటే భలే ఆసక్తిగా ఉండేది. కాలేజీ రోజుల్లో అమ్మాయిలను పడెయ్యడానికో, తరగతులను డుమ్మా కొట్టడానికో ఎత్తులు వేయడం సహజం. కాని ఈ రవికుమార్ మాత్రం ఎక్కువ మార్కులు తెచ్చుకోవడానికి, ముఖ్యంగా తరగతి ఫస్టు రావడానికి ఎక్కువ ఎత్తులు వేస్తుండేవాడు.
ఇంకోలా చెప్పాలంటే అవి ఎత్తులు కాదు... ఎదుటి వారిని చీటింగ్ చేయడం. తనకూ, వేరే అబ్బాయికి మధ్య పోటీ వలన ఒకరినొకరు ఎలా చీటింగ్ చేసుకునే వాళ్లో రవికుమార్ చెప్పేవాడు. ఈ చీటింగ్ ఇద్దరబ్బాయిల మధ్య కాకుండా ఒక అబ్బాయి, ఒక అమ్మాయి మధ్యనైతే ఎలా ఉంటుంది?అన్న ప్రశ్న దగ్గరే 100 % లవ్స్టోరీ పుట్టింది. దీనికి నేను గమనించిన విద్యార్థుల విషయాలను జోడించాను. అలా ఈ కథ 15 సంవత్సరాల క్రితం కాకినాడలో తయారైంది. కానీ మూడేళ్ల క్రితమే ఫిల్మ్నగర్లోకి ప్రవేశించింది.
నాగచైతన్య హీరోగా 'జోష్' సినిమా విడుదలైన కొన్ని రోజులకు ఈ కథను నేను
అల్లు అరవింద్కు వినిపించాను. ఆయనకు నచ్చింది. దీనికి ఒక కొత్త హీరో అయితే
బాగుంటుందని ఆయనే సూచించారు. ఒక ఇమేజ్ అంటూ ఏర్పడని వారిలో నాగచైతన్య
అయితే బెటర్ అనుకున్నాం. నాగచైతన్యకూ కథ నచ్చింది. అతని పక్కన హీరోయిన్గా
తమన్నా సరిపోతారని డిసైడ్ అయ్యాం. ఇదొక సున్నితమైన కథ.
అంచేత బరువైన పాత్రలేవీ కనిపించవు. దాదాపుగా మనకు రోజూ ఎదురుపడే వ్యక్తులే ఉంటారు. అందువలన మిగతా పాత్రల ఎంపిక సులభమైంది -ఒక్క జాన్ ఆచార్య(ధర్మవరపు సుబ్రహ్మణ్యం)తప్ప. ఇది టైమింగ్ డైలాగులు ఉండే పాత్ర. జాన్ ఆచార్య పుట్టుక కూడా నిత్య జీవితం నుంచే వచ్చింది. ఏదో వేడుకలోనో, సభల్లోన్నో ఎవరో మనకు తారసపడతారు, పలకరిస్తారు. కొన్ని సంగతులను గుర్తు చేస్తారు. మనకు జ్ఞాపకమొస్తే మంచిదే. మనం కూడా స్పందిస్తాం. గుర్తు రాకపోయినా ఒక్కోసారి మర్యాదకు వారి నెంబర్ తీసుకుని ఫోన్లో భద్రపరుస్తాం. ఆ తరువాత కాల్ చేస్తామో లేదో వేరే సంగతి. ఇలాంటివి అందరికీ ఉండే అనుభవాలు. అలాంటి జాన్ ఆచార్య పాత్రకు ధర్మవరపు సరిపోతారనిపించించింది. మా అంచనా నిజమైంది కూడా.
హీరోకు, హీరోయిన్కు ఒక పిల్లల బ్యాచ్ తోడుంటుంది. ఆ పిల్లలతోనే ఆనందం, కోపం, బాధ అంతా పంచుకోవాలి. ఇప్పటి తరం బాలలు ఎలా ప్రవర్తిస్తారో అందులో చూపించాం. తెరమీద కనిపించేది నలుగురైదుగురు పిల్లలే అయినప్పటికీ ఆడిషన్స్ మాత్రం చాలా మందినే చేశాం. బాలల్లో అంతిమంగా నలభైమంది మిగిలారు. వారి నుంచి సినిమాలో చూపిన పిల్ల గ్యాంగ్ను ఎంచుకున్నాం. తరువాత సినిమాలో అజిత్ (సెకెండ్ హీరో)పాత్రకు ఆడిషన్స్ చేశాం . ప్రేక్షకులకు ఎటువంటి అంచనాలు ఉండని కొత్తబ్బాయి కావాలి. అలా 20 మందిలో ఆనంద్ను ఎంపిక చేసుకున్నాం.
ఆ పనిలో వందశాతం టీమ్ వర్క్...
స్క్రిప్ట్ పని పకడ్బందీగా చేశాం. ఒక పాయింట్ అనుకోగానే అర్జున్, శ్రీనివాస్లు తమ కలాలకు పని చెప్పేవారు. ఆ స్క్రిప్ట్ అక్కడి నుంచి మాటల రచయిత రమేష్ దగ్గరకు వెళ్లేది. ఆయన వాటి నుంచి మరో వెర్షన్ రాసేవాళ్లు. రమేష్ ఫైనల్ చేసిన స్క్రిప్ట్ స్క్రీన్ప్లే రచయిత హరిప్రసాద్ దగ్గరకు చేరేది. ఆయన మళ్లీ దానిని ఒక పద్ధతిలో పెట్టేవారు. తద్వారా మరో వెర్షన్ వచ్చేది. ఆ తరువాత సీన్ నా దగ్గరకు వచ్చేది. నేను ఫైనల్ కాపీ అని సిద్ధం చేసుకున్నది మా టీమ్ అందరి ముందూ ఉంచేవాణ్ణి. అర్జున్, శ్రీనివాస్, రమేష్, హరిప్రసాద్, నేను చర్చించుకుని వందశాతం అందరం ఓకే అనుకున్నాకే మరో సీన్కు వెళ్లేవాళ్లం. అందువలన షూటింగ్కు వెళ్లిన తరువాత ఎక్కడా తడుముకోవడం, సీన్స్ బాగా రాలేదని మార్చడం చేయలేదు. స్క్రిప్ట్లో ఉన్నదాన్ని ఉన్నట్టుగా తెరకెక్కించాను.
ఎక్కువ శాతం కష్టం ఐటమ్ సాంగ్ కోసమే...
దేవిశ్రీప్రసాద్ నాకిచ్చే ఆల్బమ్లో కచ్చితంగా ఒక ఐటమ్ సాంగ్ ఉంటుంది. అతను ఎంతో శ్రద్ధ పెట్టి కంపోజ్ చేస్తారు. దానికి సమతూకంగా చిత్రీకరణ ఉండాలన్నది నా కోరిక. అందుకే రాజమండ్రి దగ్గరలోని కొవ్వూరులో పాటను తీయాలనుకున్నాను. ఆ పాటలో హీరో, హీరోయిన్లు కూడా డాన్స్ చేయాలి. మా ప్రణాళిక ప్రకారం ఆరు రోజుల్లో షూటింగ్ పూర్తి చేయాలి. అంతా సిద్ధమయ్యాం.
కాని ఒకటే సమస్య. మేమూహించిన దానికంటే ఎక్కువ జనాలు షూటింగ్ దగ్గర ప్రత్యక్షమయ్యారు. అంతమందిని అదుపు చేస్తూ షూటింగ్ చేయడానికి కష్టపడాల్సి వచ్చింది. అక్కడొక లాంచీ అద్దెకు తీసుకుని దానిని డెకరేట్ చేశాము. లొకేషన్ ఎంతో బాగా నచ్చింది. కాని ఆ ఆరు రోజులు షూటింగ్కు బయలు దేరుతున్న సమయంలో ఒకటే భయం. లోపల ఏదో శంక. పాట పూర్తైన రోజు ఏదో పెద్ద ప్రమాదం నుంచి బయటపడ్డట్టు అనిపించింది.
పాటకు ఎంత శాతం గ్రాఫిక్స్వాడాలి?
'ఓ బాలు' అనే మొదటి పాట విద్యార్థుల సంశయాలను తీర్చేలా ఉండాలి. పాటలో కొన్ని సందేహాలు ఉంటాయి. అవి హీరో తీర్చాలి. సమాధానం చాలా కొత్తగా ఉండాలి. అది వారికి సంతృప్తి నివ్వాలి. ఈ పాట ప్రేక్షకులకు కూడా సంతృప్తినివ్వాలి. సాధారణంగా ఫైటుకు ఎన్ని గ్రాఫిక్స్నైనా వాడుకోవచ్చు. ప్రేక్షకులకు థ్రిల్ కలిగించ వచ్చు. అదే పాట విషయానికి వస్తే ఆలోచించాల్సి ఉంటుంది.
ఈ పాటకు కంప్యూటర్ గ్రాఫిక్స్(సిజి) తప్పనిసరి అని నిర్ణయించుకున్నాక ఆ బాధ్యతలను గ్రాఫిక్ డిజైనర్లు హరికృష్ణ, యుగంధర్లకు అప్పగించాం. పాటలో ప్రతీ అక్షరాన్ని వాళ్లు ఎంతో పరిశీలించారు. ఇలా అనేకంటే అధ్యయనం చేసారంటే సరిపోతుందేమో. అంతలా కష్టపడ్డారు. మేం సినిమాలో క్యాంపస్ ఒకటే చూపించాం. కానీ షూటింగ్ జరిపిందేమో హైదరాబాద్లోని గురునానక్ కాలేజీలో, బిట్స్పిలానీలో. పైగా గ్రాఫిక్స్ ఈ క్యాంపస్లను డామినేట్ చేయకూడదు. పాట థీమ్ దెబ్బతీయకూడదు. అంతా అయ్యాక చూస్తే మాకు కావలసిందే వచ్చిందనపించింది.
టైటిల్స్ ప్రయోగంలో రిస్కు శాతం తక్కువ...
100 % లవ్ సినిమాలో చదువు గురించి చెబుతాం. ఎ స్క్వేర్స్, బి స్క్వేర్స్...అల్జిబ్రా, మ్యాథ్స్ సూత్రాలు - సిద్ధాంతాలు ....ఇవన్నీ వస్తుంటాయి. సినిమాలో తరచూ కనిపిస్తాయి కూడా. ఇలా సబ్జెక్ట్స్కు సంబంధించిన విషయాలు వస్తాయి కనుక సినిమా టైటిల్స్లో ఒక ప్రయోగం చేద్దామనుకున్నాం.
అందుకని ఒక ప్రశ్న ఇచ్చి దానికి నాలుగు ఆప్షన్స్ సూచించే సిలబస్ ప్రశ్నలనే టైటిల్స్కు ఉపయోగించాం. ఈ ప్రయోగం ప్రేక్షకులకు కచ్చితంగా నచ్చుతుందని అప్పుడే అనుకున్నాం. అందుకే హీరో పేరు నుంచి దర్శకుని పేరు వరకు ఆ పద్ధతినే పాటించాం.
అందుకే నాన్నకు నూరు శాతం అంకితమిచ్చా...
సినిమా ముగియగానే 'నాన్నకు ప్రేమతో' అని టైటిల్స్ చూసినపుడు నాకు అనిర్వచనీయమైన అనుభూతి కలిగింది. నాన్న పేరు తిరుపతిరావు, అమ్మ వీరవేణి. మా అమ్మా నాన్నలకు వాచీ ఇవ్వచ్చు, సెల్ఫోన్ ఇవ్వచ్చు. దేన్నైనా ఇవ్వచ్చు. కానీ ఏది ఇచ్చినా వారికది చిన్న వస్తువే అవుతుంది. అందుకే ఎప్పటి నుంచో నేను తీసిన మంచి సినిమాను అంకితమివ్వాలని అనుకున్నాను.
100% లవ్ సినిమా చూసిన వెంటనే మా నాన్న ఫోన్ చేసి బాగుందని మెచ్చుకున్నారు. అంతకంటే పెద్ద కాంప్లిమెంట్ ఇంకేమీ ఉండదని చెప్పగలను. చాలామంది అడుగుతున్నారు -నాన్నకే ఎందుకు అంకితమిచ్చానని. మా అమ్మకు అన్నిటికంటే మా నాన్నంటేనే ఇష్టం. ఒక వేళ నాన్నకు కాకుండా ఆమెకు అంకితమిస్తున్నా అన్నా సరే అమ్మ పెద్దగా పట్టించుకోకపోవచ్చు. కానీ నాన్నకు అంకితం అంటే మాత్రం పొంగిపోతారు.
ఇంటర్వ్యూ: బల్లెడ నారాయణ మూర్తి
- దర్శకుడు సుకుమార్
నేను సినిమా రంగంలోకి రాక ముందు సంగతిది. అప్పట్లో కాకినాడ ఆదిత్య ఇంజనీరింగ్ కళాశాలలో లెక్చరర్గా పనిచేసేవాడిని. విద్యార్థులను దగ్గరగా గమనించే అవకాశం అప్పుడే వచ్చింది. అక్కడ నాకు రవికుమార్ అనే ఆయన మిత్రుడయ్యాడు. స్టూడెంట్గా అతను చదువుకున్న రోజుల్లోని అనుభవాలు చెబుతుంటే భలే ఆసక్తిగా ఉండేది. కాలేజీ రోజుల్లో అమ్మాయిలను పడెయ్యడానికో, తరగతులను డుమ్మా కొట్టడానికో ఎత్తులు వేయడం సహజం. కాని ఈ రవికుమార్ మాత్రం ఎక్కువ మార్కులు తెచ్చుకోవడానికి, ముఖ్యంగా తరగతి ఫస్టు రావడానికి ఎక్కువ ఎత్తులు వేస్తుండేవాడు.
ఇంకోలా చెప్పాలంటే అవి ఎత్తులు కాదు... ఎదుటి వారిని చీటింగ్ చేయడం. తనకూ, వేరే అబ్బాయికి మధ్య పోటీ వలన ఒకరినొకరు ఎలా చీటింగ్ చేసుకునే వాళ్లో రవికుమార్ చెప్పేవాడు. ఈ చీటింగ్ ఇద్దరబ్బాయిల మధ్య కాకుండా ఒక అబ్బాయి, ఒక అమ్మాయి మధ్యనైతే ఎలా ఉంటుంది?అన్న ప్రశ్న దగ్గరే 100 % లవ్స్టోరీ పుట్టింది. దీనికి నేను గమనించిన విద్యార్థుల విషయాలను జోడించాను. అలా ఈ కథ 15 సంవత్సరాల క్రితం కాకినాడలో తయారైంది. కానీ మూడేళ్ల క్రితమే ఫిల్మ్నగర్లోకి ప్రవేశించింది.
నాగచైతన్య హీరోగా 'జోష్' సినిమా విడుదలైన కొన్ని రోజులకు ఈ కథను నేను
అల్లు అరవింద్కు వినిపించాను. ఆయనకు నచ్చింది. దీనికి ఒక కొత్త హీరో అయితే
బాగుంటుందని ఆయనే సూచించారు. ఒక ఇమేజ్ అంటూ ఏర్పడని వారిలో నాగచైతన్య
అయితే బెటర్ అనుకున్నాం. నాగచైతన్యకూ కథ నచ్చింది. అతని పక్కన హీరోయిన్గా
తమన్నా సరిపోతారని డిసైడ్ అయ్యాం. ఇదొక సున్నితమైన కథ.అంచేత బరువైన పాత్రలేవీ కనిపించవు. దాదాపుగా మనకు రోజూ ఎదురుపడే వ్యక్తులే ఉంటారు. అందువలన మిగతా పాత్రల ఎంపిక సులభమైంది -ఒక్క జాన్ ఆచార్య(ధర్మవరపు సుబ్రహ్మణ్యం)తప్ప. ఇది టైమింగ్ డైలాగులు ఉండే పాత్ర. జాన్ ఆచార్య పుట్టుక కూడా నిత్య జీవితం నుంచే వచ్చింది. ఏదో వేడుకలోనో, సభల్లోన్నో ఎవరో మనకు తారసపడతారు, పలకరిస్తారు. కొన్ని సంగతులను గుర్తు చేస్తారు. మనకు జ్ఞాపకమొస్తే మంచిదే. మనం కూడా స్పందిస్తాం. గుర్తు రాకపోయినా ఒక్కోసారి మర్యాదకు వారి నెంబర్ తీసుకుని ఫోన్లో భద్రపరుస్తాం. ఆ తరువాత కాల్ చేస్తామో లేదో వేరే సంగతి. ఇలాంటివి అందరికీ ఉండే అనుభవాలు. అలాంటి జాన్ ఆచార్య పాత్రకు ధర్మవరపు సరిపోతారనిపించించింది. మా అంచనా నిజమైంది కూడా.
హీరోకు, హీరోయిన్కు ఒక పిల్లల బ్యాచ్ తోడుంటుంది. ఆ పిల్లలతోనే ఆనందం, కోపం, బాధ అంతా పంచుకోవాలి. ఇప్పటి తరం బాలలు ఎలా ప్రవర్తిస్తారో అందులో చూపించాం. తెరమీద కనిపించేది నలుగురైదుగురు పిల్లలే అయినప్పటికీ ఆడిషన్స్ మాత్రం చాలా మందినే చేశాం. బాలల్లో అంతిమంగా నలభైమంది మిగిలారు. వారి నుంచి సినిమాలో చూపిన పిల్ల గ్యాంగ్ను ఎంచుకున్నాం. తరువాత సినిమాలో అజిత్ (సెకెండ్ హీరో)పాత్రకు ఆడిషన్స్ చేశాం . ప్రేక్షకులకు ఎటువంటి అంచనాలు ఉండని కొత్తబ్బాయి కావాలి. అలా 20 మందిలో ఆనంద్ను ఎంపిక చేసుకున్నాం.
ఆ పనిలో వందశాతం టీమ్ వర్క్...
స్క్రిప్ట్ పని పకడ్బందీగా చేశాం. ఒక పాయింట్ అనుకోగానే అర్జున్, శ్రీనివాస్లు తమ కలాలకు పని చెప్పేవారు. ఆ స్క్రిప్ట్ అక్కడి నుంచి మాటల రచయిత రమేష్ దగ్గరకు వెళ్లేది. ఆయన వాటి నుంచి మరో వెర్షన్ రాసేవాళ్లు. రమేష్ ఫైనల్ చేసిన స్క్రిప్ట్ స్క్రీన్ప్లే రచయిత హరిప్రసాద్ దగ్గరకు చేరేది. ఆయన మళ్లీ దానిని ఒక పద్ధతిలో పెట్టేవారు. తద్వారా మరో వెర్షన్ వచ్చేది. ఆ తరువాత సీన్ నా దగ్గరకు వచ్చేది. నేను ఫైనల్ కాపీ అని సిద్ధం చేసుకున్నది మా టీమ్ అందరి ముందూ ఉంచేవాణ్ణి. అర్జున్, శ్రీనివాస్, రమేష్, హరిప్రసాద్, నేను చర్చించుకుని వందశాతం అందరం ఓకే అనుకున్నాకే మరో సీన్కు వెళ్లేవాళ్లం. అందువలన షూటింగ్కు వెళ్లిన తరువాత ఎక్కడా తడుముకోవడం, సీన్స్ బాగా రాలేదని మార్చడం చేయలేదు. స్క్రిప్ట్లో ఉన్నదాన్ని ఉన్నట్టుగా తెరకెక్కించాను.
ఎక్కువ శాతం కష్టం ఐటమ్ సాంగ్ కోసమే...దేవిశ్రీప్రసాద్ నాకిచ్చే ఆల్బమ్లో కచ్చితంగా ఒక ఐటమ్ సాంగ్ ఉంటుంది. అతను ఎంతో శ్రద్ధ పెట్టి కంపోజ్ చేస్తారు. దానికి సమతూకంగా చిత్రీకరణ ఉండాలన్నది నా కోరిక. అందుకే రాజమండ్రి దగ్గరలోని కొవ్వూరులో పాటను తీయాలనుకున్నాను. ఆ పాటలో హీరో, హీరోయిన్లు కూడా డాన్స్ చేయాలి. మా ప్రణాళిక ప్రకారం ఆరు రోజుల్లో షూటింగ్ పూర్తి చేయాలి. అంతా సిద్ధమయ్యాం.
కాని ఒకటే సమస్య. మేమూహించిన దానికంటే ఎక్కువ జనాలు షూటింగ్ దగ్గర ప్రత్యక్షమయ్యారు. అంతమందిని అదుపు చేస్తూ షూటింగ్ చేయడానికి కష్టపడాల్సి వచ్చింది. అక్కడొక లాంచీ అద్దెకు తీసుకుని దానిని డెకరేట్ చేశాము. లొకేషన్ ఎంతో బాగా నచ్చింది. కాని ఆ ఆరు రోజులు షూటింగ్కు బయలు దేరుతున్న సమయంలో ఒకటే భయం. లోపల ఏదో శంక. పాట పూర్తైన రోజు ఏదో పెద్ద ప్రమాదం నుంచి బయటపడ్డట్టు అనిపించింది.
పాటకు ఎంత శాతం గ్రాఫిక్స్వాడాలి?
'ఓ బాలు' అనే మొదటి పాట విద్యార్థుల సంశయాలను తీర్చేలా ఉండాలి. పాటలో కొన్ని సందేహాలు ఉంటాయి. అవి హీరో తీర్చాలి. సమాధానం చాలా కొత్తగా ఉండాలి. అది వారికి సంతృప్తి నివ్వాలి. ఈ పాట ప్రేక్షకులకు కూడా సంతృప్తినివ్వాలి. సాధారణంగా ఫైటుకు ఎన్ని గ్రాఫిక్స్నైనా వాడుకోవచ్చు. ప్రేక్షకులకు థ్రిల్ కలిగించ వచ్చు. అదే పాట విషయానికి వస్తే ఆలోచించాల్సి ఉంటుంది.
ఈ పాటకు కంప్యూటర్ గ్రాఫిక్స్(సిజి) తప్పనిసరి అని నిర్ణయించుకున్నాక ఆ బాధ్యతలను గ్రాఫిక్ డిజైనర్లు హరికృష్ణ, యుగంధర్లకు అప్పగించాం. పాటలో ప్రతీ అక్షరాన్ని వాళ్లు ఎంతో పరిశీలించారు. ఇలా అనేకంటే అధ్యయనం చేసారంటే సరిపోతుందేమో. అంతలా కష్టపడ్డారు. మేం సినిమాలో క్యాంపస్ ఒకటే చూపించాం. కానీ షూటింగ్ జరిపిందేమో హైదరాబాద్లోని గురునానక్ కాలేజీలో, బిట్స్పిలానీలో. పైగా గ్రాఫిక్స్ ఈ క్యాంపస్లను డామినేట్ చేయకూడదు. పాట థీమ్ దెబ్బతీయకూడదు. అంతా అయ్యాక చూస్తే మాకు కావలసిందే వచ్చిందనపించింది.
టైటిల్స్ ప్రయోగంలో రిస్కు శాతం తక్కువ...
100 % లవ్ సినిమాలో చదువు గురించి చెబుతాం. ఎ స్క్వేర్స్, బి స్క్వేర్స్...అల్జిబ్రా, మ్యాథ్స్ సూత్రాలు - సిద్ధాంతాలు ....ఇవన్నీ వస్తుంటాయి. సినిమాలో తరచూ కనిపిస్తాయి కూడా. ఇలా సబ్జెక్ట్స్కు సంబంధించిన విషయాలు వస్తాయి కనుక సినిమా టైటిల్స్లో ఒక ప్రయోగం చేద్దామనుకున్నాం.
అందుకని ఒక ప్రశ్న ఇచ్చి దానికి నాలుగు ఆప్షన్స్ సూచించే సిలబస్ ప్రశ్నలనే టైటిల్స్కు ఉపయోగించాం. ఈ ప్రయోగం ప్రేక్షకులకు కచ్చితంగా నచ్చుతుందని అప్పుడే అనుకున్నాం. అందుకే హీరో పేరు నుంచి దర్శకుని పేరు వరకు ఆ పద్ధతినే పాటించాం.
అందుకే నాన్నకు నూరు శాతం అంకితమిచ్చా...
సినిమా ముగియగానే 'నాన్నకు ప్రేమతో' అని టైటిల్స్ చూసినపుడు నాకు అనిర్వచనీయమైన అనుభూతి కలిగింది. నాన్న పేరు తిరుపతిరావు, అమ్మ వీరవేణి. మా అమ్మా నాన్నలకు వాచీ ఇవ్వచ్చు, సెల్ఫోన్ ఇవ్వచ్చు. దేన్నైనా ఇవ్వచ్చు. కానీ ఏది ఇచ్చినా వారికది చిన్న వస్తువే అవుతుంది. అందుకే ఎప్పటి నుంచో నేను తీసిన మంచి సినిమాను అంకితమివ్వాలని అనుకున్నాను.
100% లవ్ సినిమా చూసిన వెంటనే మా నాన్న ఫోన్ చేసి బాగుందని మెచ్చుకున్నారు. అంతకంటే పెద్ద కాంప్లిమెంట్ ఇంకేమీ ఉండదని చెప్పగలను. చాలామంది అడుగుతున్నారు -నాన్నకే ఎందుకు అంకితమిచ్చానని. మా అమ్మకు అన్నిటికంటే మా నాన్నంటేనే ఇష్టం. ఒక వేళ నాన్నకు కాకుండా ఆమెకు అంకితమిస్తున్నా అన్నా సరే అమ్మ పెద్దగా పట్టించుకోకపోవచ్చు. కానీ నాన్నకు అంకితం అంటే మాత్రం పొంగిపోతారు.
ఇంటర్వ్యూ: బల్లెడ నారాయణ మూర్తి
No comments:
Post a Comment